Türkiye’nin elemeleri kusursuz bir takım olarak geçtiğini söylemek zor — daha çok, süreç boyunca belirgin şekilde gelişim gösteren bir ekip olarak öne çıktı. Sonbahardaki istikrarsız oyun ile mart ayında sergilenen daha olgun performans arasındaki fark hemen göze çarpıyor.
Bugün maç yorumları ve analizlerini ele alarak, takımımızın dünyanın en büyük futbol turnuvasına hangi durumda hazırlandığını daha iyi anlamaya çalışacağız.
Grup aşamasında başarılar ve hayal kırıklıkları
Elemeler boyunca Vincenzo Montella yönetimindeki takım zaman zaman çelişkili bir görüntü çizdi, ancak ortaya çıkan sonuçlar oldukça ikna edici: 6 galibiyet, 1 beraberlik, 1 mağlubiyet; 19 atılan ve 12 yenilen gol.
“Bizim Çocuklar”, oyunu kontrol edebildikleri ve rakibin zayıf yönlerine düzenli baskı kurabildikleri maçlarda fazlasıyla özgüvenli bir performans sergiledi. Gürcistan ve Bulgaristan karşısında oynanan dört maçta A Milli Takım toplam 15 gol attı. Bu karşılaşmalar, takımın rakip hatalarını iyi değerlendirebildiğini, boş alanları bulabildiğini ve kurduğu üstünlüğü sonuca çevirebildiğini net şekilde gösteriyor.
Elemelerin en acı verici anı ise İspanya karşısında alınan 0:6’lık mağlubiyet oldu. Bu maçta özellikle rakibin yoğun baskısı karşısında yaşanan sorunlar açıkça ortaya çıktı. Ancak takım bu ağır yenilgiden sonra dağılmadı; 5 galibiyet ve 1 beraberliklik seriyle güçlü bir yanıt verdi ve play-off aşamasına çok daha derli toplu bir şekilde ulaştı.
Play-off maçlarında keskinlik yerine pragmatizm
Mart ayındaki maçlar oldukça öğretici oldu. Romanya karşısında “Ay-Yıldızlılar” oyunun kontrolünü tamamen elinde tuttu: %68,1 topa sahip olma, 16’ya 6 şut, rakibin kaleyi bulan tek bir vuruşunun bile olmaması. Türkiye, oyunun hangi bölgelerinde kontrolü ele alması gerektiğini ve maçı nasıl doğru şekilde kapatacağını iyi bilen bir takım gibi oynadı.
Kosova karşısında ise senaryo farklıydı. Spor tahminleri, milli takımımızın maça mutlak favori olarak çıktığını gösteriyordu, ancak bu durum daha çok kağıt üzerindeydi. Takım yine topa daha fazla sahip oldu (%57,3’e %42,7), fakat diğer istatistiklerde maç çok daha dengeliydi: şutlarda 12:11, kaleyi bulan vuruşlarda 3:2. Bu kez tam anlamıyla bir kontrol söz konusu değildi; mücadele dengeli ve çekişmeli geçti, sonucu ise tek bir an belirledi. Aşırı duygusal baskı oyuncuların özgüvenini etkiledi ve bu durum, Dünya Kupası öncesinde pek de olumlu bir işaret sayılmaz.
Güçlü ve zayıf yönler
Elemeler, mevcut kadronun güçlü taraflarını net şekilde ortaya koydu. İlk olarak dikkat çeken özellik esneklik. Romanya karşısında Türkiye topa sahip olarak oyuna hükmetti, İspanya deplasmanında alınan 2:2’lik beraberlikte ise sadece %27,1 topa sahip olmasına rağmen puan çıkarmayı başardı. İkinci önemli nokta ise olumsuz sonuçlara verilen tepki. Takım ağır bir yenilginin ardından dağılmak yerine daha derli toplu hale geldi ve kritik süreci hatasız geçti.
Milli takımın en büyük gücü, hücum hattı ve orta sahadaki oyuncu kalitesi. Kadroda Arda Güler gibi Avrupa’nın en parlak ve teknik genç oyun kurucularından biri, Kenan Yıldız gibi patlayıcı ve cesur bir oyuncu, Kerem Aktürkoğlu gibi hızlı ve dikine oynayan bir kanat bulunuyor. Orkun Kökçü oyunun kurulmasını sağlarken, Hakan Çalhanoğlu takıma liderlik, deneyim ve sakinlik katıyor.
Ancak geliştirilmesi gereken noktalar da var. Üst düzey, yerleşik oyun oynayan rakiplere karşı Türkiye’nin maç boyunca oyun disiplinini koruması hâlâ zor olabiliyor. Ayrıca bitiricilik konusu da soru işareti: Mart ayında oynanan iki play-off maçı 1:0 kazanıldı, oysa oyun üstünlüğü daha erken ve daha rahat bir galibiyet getirebilirdi.
Milli takımımız dünya şampiyonasına, hem kendi maçını kazanabilen hem de skor avantajını koruyarak sabırla oynayabilen bir ekip olarak gidiyor. Ancak turnuvadaki ilerleyişi, baskıyla ve kendi duygularıyla ne kadar iyi başa çıkabileceğine bağlı olacak.
